 |
 |
|
|
|
 |
 |
|
|
|
Maandag 2 februari 2004 De foto sessie van gisteren. Helaas kan ik zonder naar de gelakte nageltjes te kijken nog niet alle kittens uit elkaar houden, maar bij een paar wist ik het wel (ik had een tekeningetje gemaakt van hun plekje in de mand) dus daar staan de namen er wel bij. De meiden zijn seal points en dus de donkere snoetjes, de jongens chocolate point en dus de lichte snoetjes....
En vanmorgen hadden ze een speelbui en die heb ik ook op de foto gezet natuurlijk:
Ik heb ook een mini filmpje gemaakt met mijn digitale camera, de kwaliteit is niet al te best, veel te donker. Ook te groot om op de site te zetten of rond te mailen, maar ik bewaar 'm wel voor op een cd-rom die meegaat met de nieuwe eigenaren als ze weggaan (wat gelukkig nog lang niet zover is). Mijn moeite om de kleintjes aan de pap te krijgen is nog niet echt beloond. Ancalë is de enige die al een beetje van de pap eet, ik zal straks weer wat voorschotelen, ze moeten er toch aan gaan geloven.
Dinsdag 3 februari 2004 Ancalë heeft de klimkwaliteiten van zijn moeder, hij kan al helemaal omhoog klimmen op de piramide, en is vanmorgen zelfs in de piramide op een hoog plankje gaan zitten, en er weer zelf uitgekropen. Arwen vond het maar niks. Amuntë probeert ook te klimmen maar durft nog niet echt heel hoog. De dames zijn meer van het stoeien en hebben nog niet echt geprobeerd te klimmen. Amuntë was vanmorgen lekker in koor met zijn moeder aan het spinnen tijdens het zogen, heel lief om te horen. Anarórë heeft weer een record gebroken, ze is wel 28 gram aangekomen! Ze willen nog steeds niet aan de pap, ze eten het alleen als ik het in hun bekje stop. De kittens zijn vandaag voor de eerste keer ontwormd. Met pasta, ze hebben het netjes opgegeten. Arwen met een pil, daar moest ik toch echt veel meer moeite voor doen....
Zaterdag 7 februari 2004 Er is weer veel te vertellen, mijn vorderingen om de kittens pap te laten eten waren niet echt succesvol tot vanmiddag, toen hebben drie kittens zelf pap van het bordje gegeten! Eindelijk. Ook zijn de jongens de kattenbak aan het uitproberen, eerst de gridjes eten, die ik weer uit hun bekkies kon vissen en ze hebben nu ook een plasje gedaan, helemaal uit zichzelf. Ik voel me net een trotse moeder. Ook heeft één van de jongens het gepresteerd om helemaal zelf bovenop de klimpiramide te komen, klimmen en hangen in de piramide deden ze al langer, maar helemaal bovenop was nog geen één gekomen. De kittens worden met de dag speelser, vanmorgen werden mijn voeten al aangevallen. Ze kunnen ook al rechtop tegen je been omhoog staan, het klimmen in je been doen ze nog niet gelukkig. Naast een wankelend rennen zie ik ze ook af en toe een klein sprongetje maken, dus het gaat allemaal voorspoedig.
Maandag 9 februari 2004 Het pap eten gaat steeds beter, op advies van een Somali fokster heb ik ze een maaltijdje tartaar laten proeven. De jongens waren er meteen weg van en wilden dat wel opeten. Arwen trouwens ook, die moest ik dus even buiten de kamer zetten, anders at zij het allemaal op. Ik heb de jongens lekker laten eten en Arwen flink laten brullen, want ze vond het maar niets dat buiten gesloten worden. De dames wilden niet zo. Anarinya ging na het eerste introductie hapje van mij in de kittenkooi zitten en de droge brokjes die Arwen had rondgestrooid op zitten eten. Dus toen heb ik haar maar een apart schaaltje met droge kittenbrokjes gegeven, waar ze lekker van heeft zitten eten. Anarórë wilde niet eten, die is maar op de kattenbak een plasje gaan doen in plaats daarvan. Nadat de jongens klaar waren met eten heb ik Arwen de rest laten opeten. Heerlijk vond ze dat, en ze wilde graag meer.
Woensdag 11 februari 2004 Gisteren heeft Anarinya denk ik aan haar broers verteld dat die brokjes die mama eet lekker zijn, dus er zat gisteren een drietal kittens droge brokjes te eten. Anarórë gaf de voorkeur aan de pap. De klimpiramide is een goede investering geweest van onze tijd, ze zitten er constant in, klimmen omhoog, gaan binnen op een plankje zitten of lekker bovenop liggen slapen. Arwen vindt het niet altijd even geslaagd, die kittens bovenop, maar ze moet niet zeuren. Ze gedraagt zich zelf ook niet ideaal. In de kitten/pc kamer staat ook nog een kledingkast, met erbovenop twee dozen (met deksel) met daarin mijn knuffeldieren. Voornamelijk grote knuffeldieren en die beschermd moeten worden tegen Arwen's destructieneigingen. Helaas heeft ze ontdekt dat ze de knuffels uit de doos kan halen en elke morgen vind ik er wel één of twee op de grond. Had ik na een paar dagen ze weer allemaal terug gelegd, liggen ze binnen de kortste keren weer door de kamer. Mijn Pink Panther heeft nu zelfs een afgesabbeld oor ervan gekregen. Arwen knaagt erop en dan ziet het er niet meer uit. Ik krijg het haar helaas niet afgeleerd, ze heeft kleinere knuffels om kapot te maken, maar nee, juist die grote (soms even groot als zij zelf of net iets groter) moeten eraan geloven. De kittens kunnen nu ook al op de bank klimmen. Onder mijn bank zit een la met een dekbed (mijn bank is eigenlijk een bed) en de kittens hadden al ontdekt dat dat heerlijk ligt. Dus als ik ze in de huiskamer heb (omdat ik daar dan ook ben) en ik zie ze niet meer, dan liggen ze daarin. Maar wil ik ze dan knuffelen, dan schuif ik de la onder de bank vandaan en via de la kunnen ze nu op de bank komen. Ze zijn nu ook niet meer bang om eraf te springen, dat gaat allemaal heel vlotjes. Ze bespringen moeders ook wel, die ze dan even een lesje leert. Dan bespringt Arwen ze alsof ze mee gaat spelen, ze krijgen een flinke trap (hard en toch zacht), Arwen "bijt" in hun poot en gaat ze vervolgens lekker wassen. Als de kittens slapen neemt Arwen gelukkig ook weer de tijd om gezellig bij mij op schoot te liggen. Dus langzamerhand krijg ik mijn levende knuffeltje weer een beetje terug...
Vrijdag 13 februari 2004 Vanmiddag kregen we weer kittenbezoek, dit keer Ina en Lizet. Dus ik heb de kittens wakker gemaakt en ze hadden wel zin om te spelen. Dus dat hebben we gezellig gedaan. De hengel met veren vinden ze zeer interessant, alhoewel Anarórë 'm maar eng vindt en van een afstandje blijft kijken ernaar. De kittens hebben laten zien dat ze goed kunnen klimmen en Arwen heeft ook aandacht gekregen natuurlijk. Na zo'n tijd spelen worden kittens toch moe, ook al willen ze daar niet altijd aan toegeven. Uiteindelijk is Amuntë tegen Lizet aan in slaap gedommeld, heel lief. 's Avonds toen ik nog even achter de pc zat klom Ancalë weer mijn been in en ik heb 'm opgepakt en in mijn linkerarm gelegd. Bijna meteen viel hij in slaap, ik heb de rest van de avond met een mini kacheltje op mijn arm moeten typen. Best lastig met maar 1 hand als je gewend bent met 10 vingers te typen.....
Zondag 15 februari 2004 Vandaag weer een poging gedaan om de kittens goed op de foto te krijgen, dit keer na vele pogingen een paar goede foto's. Het blijft lastig met wakkere kittens, ze bewegen steeds hun koppie net weg als de foto wordt gemaakt. En als ze slapen zie je hun oogkleur niet en die wilde ik er juist op hebben. Anarinya heeft dieper blauwe ogen als haar zus Anarórë, de jongens hebben ongeveer dezelfde kleur als hun moeder. De kittens hebben de krabpaal in de woonkamer ontdekt en zijn daar nu heerlijk aan het spelen. Ook beginnen ze interesse te hebben in het tunneltje dat ik van Nel heb gekregen van de zomer. Arwen gooit natuurlijk met alle knuffels in de rondte en die worden ook goed besnuffeld. Blikvoer gaat er goed in, maar lekker smikkelen bij moeders is ook nog in trek.
Woensdag 18 februari 2004 De kittens zijn weer ontwormd, ook dit keer zonder problemen. Ze groeien waar je bij staat en als ze niet slapen spelen ze volop. Ze hebben de plastic ring met balletje erin ontdekt en zijn daar veelvuldig mee bezig. Niet altijd nog snappen ze hoe het werkt en zitten aan de verkeerde kant te hengelen met hun pootje. Maar als het wel lukt vinden ze het geweldig. Op zich een heel goede manier om hun motoriek te ontwikkelen lijkt me. Ook de tunnel die ik van de zomer al gekregen had voor Arwen (en die er dus niets aanvindt) is leuk, het knispert en je kan er leuk je broer of zus mee pesten. Spelen zonder extras doen ze ook natuurlijk, vooral veel rennen, dreigen (met dik staartje en hoge rug), elkaar bespringen enzo. Ook moeders staart blijft leuk om in te bijten, al vindt Arwen dat niet altijd leuk.
Dinsdag 24 februari 2004 Afgelopen vrijdag heeft Ancalë in mijn bijzijn een aantal keer gespuugd, waarna Arwen de rommel meteen opruimde. Ook Anarinya heb ik één keer zien spugen. Ancalë was daarna wel iets afgevallen, maar heeft het alweer ingehaald. Geen enkel ogenblik leken ze ziek, ze waren net zo alert en speels als de andere kittens en aten net zo goed. Nou schijnt het dat moedermelk nog wel wil veranderen, vooral als moeders krols gaat worden, en dat de kittens daarop reageren. Nou vond ik Arwen niet uitgesproken krols moet ik zeggen, maar wel veel onrustiger en luidruchtiger dan normaal. Vandaag zijn de kittens 7 weken oud, wat gaat de tijd toch hard. De verschillen tussen de meisjes worden steeds duidelijker. Anarinya blijft de grootste van de twee, en het donkerst. Ook haar ogen zijn donkerder blauw (naar mijn mening iets mooier daardoor). Anarórë is nu een stuk lichter dan haar zus, en haar ogen ook. Anarórë wil de laatste tijd nog wel eens op mijn schoot kruipen om daar te gaan liggen slapen, heerlijk is dat. Vandaag heb ik in lange tijd weer eens wat aan de tuin gedaan, het was koud maar zonnig en ik heb flink huisgehouden. Toen ik klaar was ben ik nog even gaan zitten in mijn tuinkluskleren en Arwen heeft ongeveer elke centimeter van mijn broek en trui besnuffeld. Ook Anarórë heeft me besnuffeld, ik rook natuurlijk naar allerlei vreemde plantjes enzo. Het was wel een grappig gezicht, moeder en dochter bezig met het besnuffelen van mijn trui. Behalve bij mezelf heb ik gisteren ook nog bij mijn moeder in de tuin gewerkt. We gaan daar een kattenren bouwen (in mijn tuin mag het niet van de woningbouwvereniging), en moesten daarvoor heel wat aarde uit de tuin werken. De ren gaat ongeveer 2 meter bij 4 meter worden, met een klein huisje erin voor de kattenbak. Alles gaan we zelf maken, want de offertes van firma's die kennels en rennen leveren gingen me toch iets boven het budget uit. Nu maken we het zelf van hardhouten palen en stevige groene rekken (gelukkig net in de aanbieding bij een tuincentrum). De tegels voor op de grond hebben we van mensen gekregen die verderop in de straat wonen, ze wilden ze weggooien. Er is verder niets mis mee met die betontegels, alleen loodzwaar. Als de ren af is (voorlopig is alleen de grond weg, zand en de rest moet nog gebeuren) zal ik foto's laten zien. Dan heeft Yelin een lekker plekje in de tuin, en eventuele logees (bijvoorbeeld Murron en Adsila) ook. Afgelopen zomer moesten we geregeld Arwen en Murron uit de klit halen...
Donderdag 4 maart 2004 Ik heb ondanks mijn week vrij vorige week te weinig tijd gehad voor de site. Vandaar nu pas weer een update van het dagboek. Ik had naast mijn eigen schatjes ook nog vorige week de twee peetooms, Basha en Osiris, en de nieuwe aanwinst van mijn moeder, Yelin, te vertroetelen omdat mijn moeder een paar daagjes er niet was. Mix dat nog met kittenbezoek en uitrusten voor vakantie, en deze week met werk en er blijft weinig tijd over. Met de kittens gaat natuurlijk alles goed, ze zijn deze week voor de derde keer ontwormd, en of het nou daardoor kwam, maar Ancalë was opeens afgevallen hierna, hij was niet ziek ofzo, en is nu alweer ruim aangekomen. Alleen heeft Anarinya hem nu ingehaald in gewicht. Koploper blijft Amuntë, die kerel is al ruim een kilo! Hij kan ook heerlijk spinnen, maar in schootzitten en bij je komen is Ancalë weer het beste. Dat is zo'n aanhankelijk kereltje, soms wou ik dat hij een meisje was, helaas is dat dus niet zo. Amuntë heeft een iets boller kopje en een mooi recht profiel, Ancalë lijkt wat slanker, en heeft een bolle neus, de verschillen tussen die twee beginnen duidelijker te worden. Tussen de meiden is het verschil nog vanouds, oogkleur en vachtkleur. De beide meiden zijn minder knuffeliger dan de jongens, maar ook heel lief, vorige week heb ik een avond met al mijn vijf katjes op schoot gezeten, alle kittens op een hoopje en Arwen op mijn knieën ervoor. Heerlijk is dat moet ik zeggen, een schoot vol geluk. Aanstaande maandag gaat het stel mee naar de dierenarts voor hun eerste enting. Ze zijn dan op één dag na 9 weken oud. De tijd vliegt voorbij, ook de afstammingsbewijzen zijn al binnengekomen met de papieren voor de eigendomsoverdracht. Die vul ik natuurlijk pas in als de kittens weggaan, voorlopig blijf ik nog zelf de trotse eigenaar van het leuke stel. De eerste kittenkopers via de wachtlijst hebben al een afspraak gemaakt, vorige week kwam een erg leuke mevrouw, die helaas afziet van de koop, maar de wachtlijst is niet leeg, dus de volgende zijn al geïnformeerd. Morgen komt een echtpaar voor één van de katers, ik ben reuze benieuwd, ik wil natuurlijk al mijn kittens een goed tehuis geven, maar ik weet nu al dat dat goed gaat komen. Mijn katertje zal niet alleen zijn, dit stel koopt ook nog een ander katertje bij een andere cattery binnen de werkgroep, en met zijn tweetjes zullen die kereltjes vast erg gezellig zijn en ondeugend vast ook..... Zondag aanstaande ga ik met Yelin, Murron en Adsila naar de NVvK show in Dordrecht, ik zal nog wat foto's van de kittens uitprinten om mee te nemen, dat zullen de bezoekers vast leuk vinden. Ruud van den Bersselaar heeft voor mij een heel mooi catterynaambord gemaakt dat ik aan de kooi zal hangen, dus mocht een bekende naar de show gaan, dan kunnen ze me snel vinden.
Dinsdag 9 maart 2004 Gisteren zijn de kittens naar de dierenarts geweest. Met zijn vieren in het reismandje en voor het eerst in de auto. Zit je in de wachtkamer en komt er ook nog een hond binnen die natuurlijk even aan het mandje moet snuffelen, wat een avontuur is dat dan zeg. En dan de spreekkamer in, staat er zo'n vreemde vrouw, en die betast je aan alle kanten, gaat met zo'n raar geval je hartje beluisteren en dan krijg je ook nog een prik in je bil. Ja dat doet zeer hoor. En vrouwtje maar zeggen dat je een grote kat al bent en heel lief. Het ergste was natuurlijk de thuiskomst, gaat mama ook opeens gek doen, blazen naar je enzo, kan jij er wat aan doen dat je gek ruikt? Gelukkig is alles nu weer normaal. Over drie weken krijgt het stel hun tweede inenting en gaan ze niet lang daarna één voor één naar hun nieuwe eigenaren. Afgelopen vrijdag kwamen Anke en Hans langs voor Amuntë, ze komen uit Goes en waren via Ede, waar Cattery van den Bersselaar gevestigd is, naar Rotterdam. Amuntë krijgt een leuk Seal Point vriendje uit Ede, die is maar een weekje ouder dan hij dus ze zullen het samen vast erg gezellig hebben, en ongetwijfeld veel kattenkwaad uithalen. Het was een erg gezellig bezoek, de datum van afscheid komt nu steeds dichter bij, ik zal die schatjes gaan missen hoor, gelukkig zal één van de dames mijn leed (en die van Arwen) wat verzachten. Ik denk dat ik toch voor Anarinya ga kiezen, die ogen zijn zo mooi, ik ben er nu al aan verknocht. Haar vachtje is wel donkerder, en een buikvlek gaat ze ook krijgen, maar die ogen maken alles goed. Ik kan nu al niet meer zonder. Ze zijn mooier dan Arwen's ogen, naar mijn bescheiden mening. Misschien ga ik voor de zomer nog een keer met haar naar een show als ze oud genoeg is, en anders na de zomervakantie, eens horen wat de keurmeesters van die mooie kijkers vinden. Afgelopen zondag was ik natuurlijk met Yelin, Murron en Adsila op de NVvK show in Dordrecht, dat was wel een geslaagde show, mooie keurrapporten (zie shows), ook erg gezellig. Maar shows zijn wel erg vermoeiend, dus ga ik niet te vaak, zo af en toe is wel leuk.
Donderdag 11 maart 2004 Wat worden het toch donderstenen zeg, mijn huis is niet veilig met vier (vijf als je mams meerekent) van die wildebrassen. Overal moeten ze op klimmen, hun tandjes vind je ook overal. Ik ben blij dat het er niet meer zijn zeg. Wat een stel. Je moet goed opletten waar je iets neerzet, voor je het weet ligt het op de grond. Het waterbakje staat vlakbij een stoel in de pc/kittenkamer (zeil op de grond) en soms springen ze middenin het bakje als ze van de stoel af willen, kledderboel is het dan meteen natuurlijk. Maar ze drinken het water gelukkig ook al, Arwen's melk is dus slechts een lekker toetje. Arwen heeft geloof ik besloten dat ze krols gaat worden, af en toe klinkt ze weer net als een bulldozer. Maar ze kan brullen wat ze wil, ze moet toch echt nog bijna een jaartje wachten voor ze weer op vrijersvoeten mag. Vanmorgen had ik gehoopt dat ook het laatste dropje Anarórë de magische 1 kilo grens overschreden zou hebben, maar nee, ik moet nog een dagje wachten, ze woog maar 993 gram.... De andere drie zijn al dagen die grens gepasseerd, Amuntë al een week geleden, die woog vanmorgen zowaar 1193 gram, precies 200 gram meer dus dan zijn kleine zus. De twee andere koters, Ancalë en Anarinya zitten er precies tussenin met hun 1094 en 1082 gram. Mooie gewichten allemaal, ze zien er heerlijk gezond uit, Arwen trouwens ook. De dierenarts vroeg maandag nog hoe het met haar ging, want veel moederpoezen putten zichzelf helemaal uit en zijn broodmager aan het einde van de zoogperiode. Arwen is nog steeds slank, maar niet te slank, eet bergen met voedsel en ziet er stralend uit. Gelukkig maar.
Maandag 22 maart 2004 Morgen zijn ze alweer 11 weken oud, nog twee weken en drie van die allerliefste schatjes gaan me verlaten. Ze vliegen uit naar verschillende delen van Nederland. Ancalë zal naar Eindhoven verhuizen, Amuntë naar Goes en Anarinya blijft bij mij in Rotterdam. Waar Anarórë heen gaat is nog niet helemaal zeker, aanstaande donderdag komen potentiële kittenkopers langs. Anarórë is een allerliefst meisje, heerlijk speels zoals het hoort en met een prachtige lichte vacht. Hopelijk wordt ze net zo mooi als haar vader Farao, die heeft nog steeds een mooie witte vacht, waardoor de donkerbruine tot zwarte points extra mooi uitkomen. En juist het contrast vind ik zelf erg mooi, persoonlijk vind ik dat je een duidelijk contrast tussen points en lichaam moet kunnen zien en het liefst zo'n mooie roomwitte borst zoals mijn eerste Siamees Shiwa had. En dat komt met Anarórë helemaal goed. Ze kan je ook zo ontzettend lief aankijken met die lichtblauwe ogen van haar. Ze is echt een aanwinst.
 |
|
 |
 |
 |
 |
Vrijdag 2 april 2004 Amuntë is uitgevlogen...... Hij is vanmiddag opgehaald door zijn nieuwe personeel. Wij hebben natuurlijk eerst lekker theegedronken, en gekletst. Amuntë is een flinkerd, hij woog vanmorgen 1627 gram, zijn nieuwe huisgenootje woog een week geleden zo rond de 1250 gram, dat is een Seal point katertje en naar wat ik heb gehoord een hyperactief kitten. Amuntë is een goede lobbes, doet alles wat rustiger aan, wacht iets meer af (maar kan op zijn tijd ook wild spelen hoor) dus een mooie aanvulling. Dan kan Amuntë zijn toekomstige vriendje een beetje temperen. Zodra het mandje waarin Amuntë zou gaan vertrekken in de kamer stond had Arwen 'm al ingenomen en mepte alle kittens uit de buurt weg. Die arme meid is nog steeds overgeleverd aan haar hormoonhuishouding, krolsheid en moedergevoelens wisselen elkaar af. Amuntë heb ik natuurlijk niet zomaar laten gaan, ik heb hem natuurlijk een zak met handigheden meegegeven, een zak brokjes (het merk dat hij nu krijgt) en nog wat andere proefzakjes (op shows enzo gekregen) voer van andere merken. En ook een aantal versheidszakjes, die lust hij ook graag. En natuurlijk de siamezenmok die ik maanden terug al hiervoor had gekocht gevuld met een leuk pluizig balletje (daar vechten ze hier zo ongeveer om), en voor zijn baasjes de papierwinkel natuurlijk. Ik ga dat lekkere mannetje natuurlijk erg missen, het is best raar om de overgebleven drie te zien liggen samen, er mist er toch eentje. Ze lijken hem toch niet te missen, mama Arwen ook niet (maar ja die is krols)... Voor Amuntë's avonturen bij zijn nieuwe personeel zie de uitvliegpagina!
Zondag 11 april 2004 Gisteren is ook Ancalë vertrokken, afgelopen woensdag ging Anarórë al verhuizen. Beiden hebben hun mooie Elfennaam ingeruild voor een andere naam. Anarórë wordt Xara genoemd en Ancalë gaat (hopelijk) luisteren naar de naam Doby. Ik moet zeggen dat het wel erg stil in huis is nu, geen racende kittens meer, geen stoeigeluiden meer. Nou ja helemaal stil is het natuurlijk ook niet, want Arwen is er ook nog natuurlijk en Anarinya blijft ook bij me wonen. Anarinya heeft wel om haar broertje Ancalë geroepen hoor, maar ze speelt nu wat vaker met mama Arwen. Die is weer heerlijk speels en stoeit lekker met haar dochter, en heel af en toe mag ze nog wat lurken. Er valt niet veel meer te halen bij Arwen, haar melkklieren zijn niet meer zwaar van melk en ook haar tepels zijn in grootte afgenomen. Bovendien werden de afgelopen weken de kittens meestal weggepetst door haar, ook al vroegen ze er nog zo erg om. Op de achtergrond hoor ik momenteel Anarinya spinnen, ze mag lurken bij mama! Arwen ligt rustig haarzelf en de kleine Rinya (zo ga ik haar maar noemen) te wassen. Ze ziet er niet echt heel verdrietig uit dat haar kleintjes er niet meer zijn, ze vindt het vast ook wel rustig zo. Hierbij is het kittendagboek van het A-nest ten einde, verdere avonturen van de kittens zullen op de uitvliegpagina verschijnen en wat betreft Anarinya, die krijgt binnenkort ook haar eigen pagina met haar eigen avonturen! Tot volgend jaar bij het B-nest!
