 |
 |
|
|
|
Maandag 5 januari 2004 Als ik in de middag na een vlug boodschapje thuiskom, zie ik Arwen nergens. Ik hoor wel een luid gespin in de woonkamer. Dan zie ik twee lichtjes vanuit het huisje onder de krabpaal, daar zit ze dus in. Een plaats waar ze anders nooit inkomt. Er ligt een fleece deken in, maar het zicht is natuurlijk slecht. Als ik een arm naar binnen steek en voel aan haar buik dan kan ik goed voelen dat er twee kittens zijn ingedaald. Bij een kat bestaat de baarmoeder uit twee hoornen (dat is bij veel dieren zo) en het begin van die hoornen kon ik dus voelen en dat er wat in zat. Ik ging even achter de pc kijken of ik mail had, Arwen volgde mij en ging in de doos liggen. Ik heb later maar de krabpaal omgedraaid, zodat de ingang van het huisje tegen de muur staat, dan kan ze daar in elk geval niet meer in. Gedurende de avond lijken de kittens verder in te dalen, Arwen wil heel graag bij me in de buurt blijven en volgt me als ik langer dan vijf minuutjes weg ben. We hebben samen tv gekeken (en repetities nagekeken). Arwen gaat af en toe in het mandje liggen. Ik besluit om niet te gaan slapen. Zo tegen half twee 's nachts (het is dus nu al dinsdag 6 januari) trekt Arwen erg samen en mauwt. Ze springt uit het mandje en loopt naar de krabpaal, helaas ze kan er niet in. Dus ik pak haar voorzichtig op (van die twee ingedaalde kittens heeft ze nu een enorme hangbuik) en breng haar naar de bevallingsdoos. Die staat bij de pc in de tweede slaapkamer. Zo om de paar minuten heeft ze nu weeën, het is nu vijf over twee 's nachts. Ik kan gelukkig dit nu rustig typen, ze is naast me.
Kwart voor drie 's nachts, Arwen heeft af en toe persweeën en mauwt dan terwijl ze haar poten afzet, tussendoor is ze hard aan het spinnen. Vier uur 's nachts, nog niets veranderd, het kitten zit al heel dicht bij de uitgang, maar haar vulva is nog niet verwijd. 04.33 u, een stuk vlies met vocht is nu zichtbaar en steekt gedeeltelijk uit de vulva. Arwen inspecteert het even en puft uit. 04.45 u Arwen maakt haar vulva helemaal schoon en heeft kennelijk de blaas met vocht stukgebeten en alles opgelikt.
Om zes uur vanochtend was er nog geen kitten geboren, dus ik heb mijn dierenarts (DA) gebeld, die had geen dienst, dus toen een andere gebeld (vervanger in Pijnacker), heb hem verteld wat er aan de hand was (moest de arme man wakker bellen), wat ik voelde rond Arwen's buik, en hij zei hierkomen met haar, misschien is een keizersnede nodig. Wij dus met Arwen vanuit Rotterdam naar Pijnacker. Het was nog enorm druk op de weg ook, niet normaal meer. Maar we zijn heelhuids aangekomen.
DA heeft gevoeld bij Arwen, buitenaf aan de buik en hij probeerde om met een vinger in Arwen's vagina te komen, dit lukt niet, Arwen had absoluut nog geen ontsluiting, dus de kittens konden er nog niet door. Twee opties: een injectie laten geven om de boel ontspannender te maken zodat misschien de ontsluiting sneller zou komen en eventueel na twee uur een keizersnede als het niet zou helpen, of meteen een keizersnede. Na veel wikken en wegen maar meteen voor de keizersnede gekozen, het minste risico voor de kleintjes. Als ik had gewacht en twee uur later was alsnog een keizersnede nodig geweest dan konden er misschien kittens al te zwak zijn geworden.
Rond een uur of kwart over zeven, half acht zijn de kleintjes geboren, vier stuks, twee jongens, twee meisjes. Het duurde nog een hele poos voordat ze alle vier levenslustig waren, zij waren natuurlijk ook verdoofd door de narcose, het kostte langdurig wrijven onder de warmtelamp om ze allemaal wakker te krijgen en zelfstandig te laten ademen. De DA assistente en wij zijn daarmee bezig geweest, de DA heeft Arwen netjes dichtgenaaid. Alles is nu goed, de gewichten (net gewogen) liggen tussen de 78 en 85 gram. De twee jongens zijn zwaarder dan de meisjes.
10.00 u Arwen is nog niet zichzelf, die is nog super verdwaasd en moederinstincten zijn er nog niet, de kleintjes liggen op een warme kruik naast haar, maar ze wil steeds opstaan en haar achterpoten hebben nog geen kracht.
19.00 u Arwen is nu helemaal wakker, ik heb haar al wat kittenmelk gegeven en een hapje eten, dat ging er goed in. Op advies van Marianne wat gekruimeld kattensnoepje over de kittens heen, ze rook wel, maar likte nog niet echt. Dat deed ze pas toen ze echt helemaal bij was en de kittens al wat vaker hadden gedronken. Wij hebben steeds de kittens aan een tepel proberen te leggen en ze laten drinken. Nu heeft Arwen zich helemaal overgegeven aan het moederschap, de kittens liggen of lekker te smikkelen of te slapen, Arwen geeft ze de ruimte en wast ze nu ook. Ze ziet er heel gelukkig uit. En dan ben ik natuurlijk ook gelukkig.
 |
 |
|
|
|
